Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΧΟΗΦΟΡΟΣ

ΧΟΗΦΟΡΟΣ ΠΕΖΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ (ένα κλειδί ποιητικών αναγωγών, σχήματα λόγου δηλαδή)
Από μηχανής Θεοί λέξεων και τα πάντα ασημένια Ποιήματα, τουτέστιν ένα κλειδί ποιητικών αναγωγών έτσι που η μοναδικότητα της εμπειρίας στην ποίηση να αναιρείται προς στιγμή θυσιάζοντας στα Έγκατα κτερίσματα της Ρέμβης τις πιο παιδικές  από τις καταπιεσμένες ποιητικές ενορμήσεις. Δηλαδή, Λάχεσις, Κλωθώ Άτροπος υστερόβουλες με τον έσχατο και ξέφρενο αυτοσαρκασμό για την απρόσωπη λαγνεία ή τελικά και τέλεια το Υποκείμενο του Ηλιόπληκτου Ποιήματος πνέοντας μένεα στην ασύστολη μονέδα της ετεροπροσωπίας του!.. Γιατί,  με τις λέξεις δεν βγάζεις άκρη, για αλλού ξεκίνησες και αλλού αυτές σε πάνε. Στο τεντωμένο σχοινί τους ισορροπούν χρώματα μιας ανάγκης λανθάνουσας για ουρανό, «τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης» (που κάνεις πως δεν τις βλέπεις –και αλήθεια δεν τις βλέπεις, «θαυμάζοντας, ξεχνάς, ό,τι θαυμάζεις, σου φτάνει ο θαυμασμός σου»)



Ως γνωστό τοις πάσι, το μεγαλείο της ομορφιάς στην ποίηση, βρίσκεται στη δύναμη της μεταφοράς,  στους πολλαπλούς συμβολισμούς και ελιγμούς της γλώσσας, στο κατιτί που αμέσως μετά το ποίημα μπορεί να «τρέξει» μέσα σου άφοβα, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος με τους «μεταμορφωμένους»  λύκους...
Γιατί «όποιος θέλει να δει το φυλακτό της ασημένιας μοίρας του, πρέπει πρώτα να επιβιώσει ποιητικά».

Ο κάθε στίχος βέβαια σέρνει την κυριολεξία του, που «κοινή θνητή» για όλους, θα διαβεί απαρατήρητη, εκτός κι αν ταλέντο και πρωτοτυπία της χαρίσουν έκλαμψη οριστική και δίκαια – έτσι κι αλλιώς το παιχνίδι με σύμβολα και ερμηνείες έχει τη ξεχωριστή δική του ιστορία για το μύστη, που η επίμονη αυτοάσκηση χρόνων έγινε κλειδί πρόσβασης στο φλοίσβο το ποιητικό.
Τότε οι μεταλλάξεις κάθε στίχου, με εικονολογίες ελεύθερες και στη μορφή και στην ουσία, είναι η αφετηρία κι άλλου νοήματος κατά το δοκούν του αναγνώστη –
να για παράδειγμα, το τελευταίο δίστιχο στην ΕΠΙΟΥΣΙΟ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑ, σαν μια κοινή πρόσκληση για φωτογραφία πορτρέτου, είναι καταδικασμένη απ’ την αρχή – όσες φορές και με όποια μορφή κι αν χρησιμοποιηθεί.

Αν όμως αρχίσει να αναπνέει μεταφορικά /  συμβολικά,
τότε «υπερυψούται και περιδινείται» διαφορετικά στον καθένα και εκεί ακριβώς είναι το σημαίνον : ο αύξων ερεθισμός από την επανάληψη και τη μεταγραφή  (μ’ άλλους τρόπους κάθε φορά) της πιο καθημερινής κοινοτυπίας, παραδείγματος χάρη η Σταχτοπούτα και το Μαγεμένο Βασιλόπουλο στο γνωστό το μύθο... και ο σαλτιμπάγκος χρόνος που τίποτα δεν μπορεί ν’ αναιρέσει την αδηφάγο έπαρση της παρουσίας του.

Γιατί τα σενάρια υπονοούμενων συμβολισμών είναι ευάλωτα στις κοινότητες της έμπνευσης  και αντηχούν απέραντα μέσα στους χρόνους,  από την πρώτη αυγή της ποίησης έως την τελευταία ηχώ της υστερόγραφης επιθυμίας... όπου «ο τρίποδας στημένος (θα) την καρτερεί» στο φόβο του άναυλου και φευγαλέου «κλικ», για την απομυθοποίησή της: «αχ, γιαγιά, γιατί έχεις τόσο μεγάλο άσχημο στόμα;»  «Για να μπορέσω να σε φάω καλύτερα».

Με τη σειρά του, αν και προτελευταίος,  ο φόβος του φευγαλέου «κλικ»,  που κι αυτός  επανέρχεται με παραλλαγές και μεταλλάξεις μέσα στο ποίημα, είναι βέβαια, «τρόπον τινά» και «λόγου χάρη», ηχητική εικόνα δανεισμένη από το «κλικ» της φωτογραφικής μηχανής, αλλά αίφνης και πιο μεστά μπορεί να σημαίνει την «πρόωρη εκσπερμάτωση απωθημένης επιθυμίας»  μ’ όλες τις μεταφορές στις οποίες παραπέμπει, που με τη σειρά τους δημιουργούν εικόνες και παρομοιώσεις  «κρυφού εφηβικού αυνανισμού»  που δεν ολοκληρώνεται την τελευταία στιγμή και αναλογικά, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, σαν ακροτελεύτιος μηχανισμός άμυνας (που είναι η ποίηση στις πιο εσωτερικές της εκφάνσεις), συμβολίζει αυτός ο φόβος, το κάθε τι που το απρόβλεπτα στιγμιαίο του υποσυνείδητα  μας ενοχλεί και μας επηρεάζει δραματικά.

Και πιο στιγμιαίο από την ευχή μέσα στο ποίημα δεν υπάρχει... αφού το φυσικό πεπρωμένο της στιγμής  είναι πεμπτουσία επιθυμίας...
Και το ακόμα πιο απωθημένο, όταν θα φτάνεις στις ίδιες αναγωγές από διαφορετικά στιχάκια μ’ άλλες αφορμές, από την άμιλλα, ευγενική ή μη, έτσι που η μοναδικότητα της εμπειρίας στην ποίηση να αναιρείται προς στιγμήν θυσιάζοντας  «ΣΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΚΤΕΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΡΕΜΒΗΣ»  τις πιο «παιδικές» από τις καταπιεσμένες ποιητικές μας ενορμήσεις...

Υποθέσεις πολλές λοιπόν να κάνεις ψάχνοντας διαρκώς συμβολισμούς, που εσένα πιο πολύ θ’  αγγίζουν, ανατρέποντας τη στυγνή κι έξαλλη κυριολεξία της καθημερινότητας. Και σ’  αυτή τη διαδικασία, τη μαγικά προσωπική, ο ποιητής δεν έχει άλλο λόγο και να παρέμβει πλέον δεν μπορεί ούτε κι αν - επιλογικά σ’ αυτή τη  «ΧΟΗΦΟΡΟ ΠΕΖΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ» - (απο)τελειώσει αυτή την πρό(σ)κληση  με τον έσχατο και ξέφρενο  (γι’ αυτόν)  αυτοσαρκασμό   (ο τελευταίος σταθμός των συνειρμών στην ποίηση έχει «φτερά από σμάλτο και σιωπή αγαπημένη της σελήνης»):         
Μην παίζεις με τις λέξεις, τα προσανάμματα της μοναξιάς, μην φάσκεις κι αντιφάσκεις γι’ αυτόν τον ένα λόγο που θα είναι «νέμεση», «δόλος», «εγκώμιο πρηνηδόν», «μια αρκούδα καφέ», το θρόισμα της μαγεμένης πεταλούδας, «η στάχτη του ποιήματος που ρίχνεις στο κρασί σου για να μεθάς πολύ» και «η Γερακίνα»,  που με το γυναικείο πεπρωμένο της, θα κορφολογήσει, στο φασκιωμένο με λιλά και άσπρα χρυσάνθεμα κολοβό σου ποίημα, «τα ασαφή του όρια» διότι για τον ερασιτέχνη ποιητή...«μετ’ ευτελείας» 



ΠΑΣΑ ΠΟΙΗΣΙΣ ΤΑΦΟΣ :  η πασιέντζα της είναι η οικογενειακή κατάρα των ποιητών
πέρα βρέχει scrabble νοημάτων μονόλογων
το καταπέτασμα της εξουσίας στίχων
λαξευμένο σε άμεμπτο μάρμαρο
εξοστρακίζει Libido στην άκρη μεταξένιου στίχου
δεν έχουν σκιά οι ιδέες να ξαποστάσω
δεν έχει κρόσσια η βροχή να ξεχαστώ
δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσω
στους κύκλους του ουρανού που θα διαβώ
χιονίζει χρυσηίδες στίχων


[Τάσος Κάρτας, από ΜΗΧΑΝΗΣ περίακτοι συνειρμοί οδοφράγματος σιωπής: πλύνε βάλε λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις όνειρα στο υπερώο το μεταφυσικό… Ατέλειωτο Ποίημα, Ανέκδοτη Συλλογή, Φαύλος Κύκλος πολύφημης (από)Στροφής ]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΛΕΥΚΟΣ; ΣΤΑ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΑ ΧΡΥΣΗΣ ΑΝΤΑΥΓΕΙΑΣ ΟΝΕΙΡΟΥ ΜΙΚΡΟ ΑΣΠΡΟ ΠΑΝΙ ΠΟΘΟΥ ΣΕΡΓΙΑΝΙΖΕΙ

ΦΥΣΑΕΙ ΟΜΗΡΙΚΗ ΑΥΓΗ ΣΤΟ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ καρτερία κόκκινο κοράλλι αμφιβολία δρυοκολάπτης κυκλάμινου δροσοσταλιά κόκκινης κλωστής στην ανέμη της φαντασίας των ποιητών


πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου ομοιοπαθητική αναμόχλευση εκείνης της κόκκινης πεταλούδας των αγρών με τα φτερά της καστανιέτες στο χορό των λουλουδιών

θα κυκλοφορήσω στα χέρια σου λευκός; οι παλάμες μου θα γιομίσουν άστρα; το πράσινο φως της πιο μακρινής κατάφασης αργεί; σιωπή και ποίηση εικόνες χιαστί σαν παραμύθι σκιάς ανέμων μετάξι σιωπής αιώνων σαν ρέμβη μηδέν αστέρων

στα συμφραζόμενα χρυσής ανταύγειας ονείρου μικρό άσπρο πανί πόθου σεργιανίζει

[8η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στην εικόνα ARTbyCatrin Welz-Stein   κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΚΡΥΒΩ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΠΟΘΩ (ό,τι κρύβω όλη η αλήθεια – μοναξιά παντάνασσα)

«ας βγουν οι λέξεις λυγαριές και τα μπουμπούκια κρήνες», που λέει και ο ποιητής ν’ αποδεκατίσουντ’ αποσιωπητικά που φωταγώγησα στο παρακατιανό μου ποίημα-
στίχοι άηχοι φωνές υποδόριες στις εγγενείς τις αντιφάσεις…


μια σειρήνα ζητάει τη φωνή μου η παρομοίωση πέτυχε επωδός μεταφορά αλλά ο ασθενής στίχος δούρειος χρησμός κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο
κραδαίνοντας υγρό πυρ μονόξυλο σιωπής μέσα συθέμελης ζωής Οξύμωρο! υστεροφημίας…
δεσμώτης στον ίλιγγο της σκιάς των λέξεων γυμνός από γραφή και έμπνευση

[16η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στο έργο από  Gumsan  κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΛΕΞΗΣ

μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα γύρω από μια σκιά υδροχόου άνοιξης μέχρι το πετσί της μοναξιάς της κόμοδης ποια ηδονή του ιμπρεσιονισμού ασπρόμαυρου τοπίου; σε ποιον ιστό του μέλλοντος σκύβαλο παραλήρημα; τι με φιλεύει η αναμονή που έχω κλωσήσει; κεραυνοβόλα σύμπτωση έρωτα και πηλού…



εκ των υστέρων εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό γαλάζιοι πόθοι με την περαστική ματαιοδοξία τους πείσματα νηπενθή στη μισάνοιχτη ρέμβη τους, τελεία και παύλα ευπρεπής- Αίμονας, Οιδίποδας κι άλλοι μασκοφόροι  «εὐθύς νέοι ὄντες», «παρά γνώμην κινδυνευταί» τέτοιοι  εμείς γεννηθήκαμε…  «γένοιτο μεντάν χατέρω καλῶς ἔχον» δια «ἐλέου καί φόβου» κάθαρση

μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα σκύβαλο παραλήρημα υδροχόου άνοιξης

[5η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα της Φωτεινής Χαμιδιελή κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι…

ΜΕΣΟΥΡΑΝΑ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ ΜΑΓΙΚΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ (ώσπου να πεις κύμινο):

γυρίζω στη στάσιμη όχθη του περυσινού καλοκαιριού στο μπαλκόνι του φθινόπωρου το κορίτσι με τις δίδυμες πλεξίδες υποδύεται ένα μοβ ποτιστήρι μεσούρανα της νοσταλγίας μαγικού ρεαλισμού


γλάστρες με τους φίκους μυτίζουν τους πόθους της νύχτας αναδύεται από το παραλήρημα κορυφαία σιωπή ξόρκι στον εξπρεσιονισμό δίσεκτου χειμώνα όπως η βροντή του σύννεφου απ’ το βλέμμα της αστραπής έτσι κρέμεται σε μια κλωστή κατηγορικός ο στίχος
να ’χεις το νου σου στη γραμμική του ποιήματος υπόσχεση να ’χεις το νου σου στο φιλί, ροδόσταμο ερέθισμα στα πλάτη του ανέμου
ώσπου να πεις κύμινο χρώματα μουσικές  χτενίζουν τις κοτσίδες του ποιήματος

[18η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα του  Paul-Bond  κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Η ΦΟΥΣΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ (αιωνόβια προσμονή σαν αγιασμός στα μάτια):

να γδύνεσαι χαμόγελα και λάγνα σ’ αγαπώ για να ψιλώνω ως τα κατάρτια του ουρανού όπου παραμονεύει το αειπάρθενο φιλί σου- αιωνόβια προσμονή σαν αγιασμός στα μάτια



τι τέξεται η επιούσια έκφραση; ποιο γόητρο ξοδεύουνε οι λέξεις της; σε ποιο λημέρι αποκοιμήθηκε σειρήνα έμπνευσης; μήπως αναρωτιέσαι ανέξοδα κλώθοντας δίκλωνες κραυγές απ’ την αφάνεια σου;

διάττοντες στίχοι κλιμακτήριος ρυθμός κοπάδι μαδημένες μαργαρίτες γλυκοματιάζοντας συνουσία διττή ασπαίρει και βογκά στύση αποδημητική- ερπυστιοφόρο όνειρο τυλίχθηκε σαν κόκκινη κλωστή σαν την ανέμη
οι προτάσεις των ποιητών σειρήνες μ’ απειλή και κίνδυνο μεγαλώνουν στην αφαίρεση μυριάδων μνήσθητι

[20η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα ArtbyBalazsy Peter κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]