Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΒΙΟΣ και ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Λοιπόν αυτός που γύρευα είμαι (κ ART ά SOS από το Κάρτας και Τάσος)
(θαμώνας σε στίχων λυρικά ηλιοστάσια
απ’ το ένα στο άλλο Ποίημα
περιδιαβάζοντας ριπές μονοσύλλαβης ερημίας)  


επικεφαλής στροφή (κτερίσματα Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας)
Ποιητής με μύτη Σιρανό
και πρόσωπο χασάπικο σαράντα
στην αγκαλιά μάγισσας νύχτας  
που φέρνει στα κλαδιά της Ποιήματα λωτοφάγα…

Γιατί ήθελε να ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά τις λέξεις
«που ενθάρρυναν τα πράγματα
ν’ αρχίσουν να συμβαίνουν»:

συν-πεμτουσία γαλάζιου ουρανού
πλην-εντελέχεια εφηβικού λευκώματος
και μ’ ένα σύννεφο ζωσμένη στο μεσοφόρι της
λέξη ποντοπόρος ενδόμυχου χειμώνα
(Τάσος Κάρτας, Ένας Στίχος που είναι να βγει…)

Βίος και Πολιτεία στων Ποιητών το δρόμο
(για τον προσεταιρισμό μαγικού ρεαλισμού Λέξεων)  
απ’ τα λόγια των Ποιητών φτάνεις πιο εύκολα
στον κήπο με τις αυταπάτες Οδυσσέα Ελύτη
κι απ’ το κορίτσι που αγαπάς
μηδέν εις το πηλίκο υψικαμίνου σώματος
στίλβοντος Ανδρέα Εμπειρίκου,
χρυσή ανταύγεια ονείρου στα μαλλιά
σφαγμένης ερώτησης που δε λέει να σωπάσει  Έκτορα Κακναβάτου,
ημερολόγια καταστρώματος Γιώργου Σεφέρη φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
κι εύφλεκτο εγώ που ατένιζε μάννα εξ ουρανού Μίλτου Σαχτούρη
έως ότου ο κόλπος όλος ερευνηθεί
και μηδίσει το σγουρό εφηβαίο αείφυλλων γυναικών-
Έτσι,
με σπασμένες αρτιότητες του Μέσα βίου Έξω
Μεταφερθήκαμε Παραπλεύρως Χλόης Θερμοκηπίου
ερήμην τελευταίου σώματος Κικής Δημουλά-
ψυχή μου διάτρητη,
κύμβαλο άλλοθι στη ρότα άσφαιρου τοπίου,
«παλίντονος αρμονίη» Νάνου Βαλαωρίτη
σχέδια για το μέλλον του ουρανού Νίκου Καρούζου 
για την ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΗ ΤΡΕΛΗ ΡΟΔΙΑ  WWW.ποίηση το μοναδικό πράγμα στον κόσμο που έχει αιτία.gr/Γιώργος Χειμωνάς@ επινοημένες σαρανταποδαρούσες λέξεις σαν έτοιμες από ουρλιαχτό.com/Νίκος Εγγονόπουλος…
                
Εδώ όμως «ξαστοχούν γλυκά τον εαυτό τους»
μικρές «χοηφόρες μεταφορές»,
scrabble νοημάτων μονόλογων,
περίακτοι συμβολισμοί οδοφράγματος σιωπής
που ονειρεύονται την ηχώ της μοναξιάς τους, 

ένας στίχος που είναι να βγει…
απλή σκέψη του λέγοντος όνειρα του μη πραγματικού,
ροδόσταμο λάλον ύδωρ
γενικής διαιρετικής ετερόπτωτων πόθων Ποίησης
που εξοστρακίζει λίμπιντο
και, τελικά,  μια πολιτεία πασχαλίτσες
διψώντας την υπέρτατη γενίκευση της δυνατής κραυγής της,
που «Πάντα Ρει» 
στη στύση των Ονείρων
επιούσιας ομοιοκαταληξίας με δούρειο χρησμό-

Λαιστρυγόνες Κύκλωπες δηλαδή,
που κουβανώ on line στο P.C μου,
 δοκιμές νάρκης στην εικονολογία  ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΣΙΩΠΗΣ ΙΩΒΗΛΑΙΟΥ
«που κάμνουνε για λίγο να μη νοιώθεται η πληγή της μοναξιάς».

Συνελόντι εἰπεῖν :
το «κ ART ά SOS»
είναι σύνθεση ευσεβής από το Κάρτας και Τάσος
αλλά στην κυριολεξία της, η κατά Βαλαωρίτη στυγνή πραγματικότητα, είναι φιλόλογος και θα ήθελε να ξέρει  απ’ έξω κι ανακατωτά όλες τις λέξεις,
«που ενθάρρυναν τα πράγματα ν’ αρχίσουν να συμβαίνουν»

Διπλό ΚΛΙΚ, λοιπόν, στη μηχανή αναζήτησης των ψευδαισθήσεων για τον προσεταιρισμό μαγικού ρεαλισμού λέξεων (ανακύκλωση γαρ χρησμών με ημερήσια σώματα που σαλπάρουν αν τους πει ο Έρωτας τα Λόγια – με ΚΛΙΚ στην εικόνα τους)


όπου ορκίζοντας με εφήμερες αναρτήσεις την άμεμπτη μαγεία της ΣΙΩΠΗΣ, ανακαλύπτεις μια ατέλειωτη ΣΤΙΓΜΗ «υπεροψίας και μέθης», αντικλείδι πενιχρό για τη «ματαιότητα των μεγαλείων», που έχει ο κάθε «ΔΑΡΕΙΟΣ» μέσα μας!

Τι θέλει να πει ο Ποιητής (αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό του οίστρο);
 «τόσα χρόνια μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, γράφω και ξαναγράφω αυτό τον Φαύλο Δούρειο Στίχο, λευκή και απρόσιτη παρομοίωση στ' αναφορικό φεγγαρόφωτο, απλή σκέψη πτερόεντος λόγου άμεμπτων συμβολισμών Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας»




Ανακαλύπτοντας κανείς ότι δεν έχει τι να πει ψάχνει έναν τρόπο για να πει αυτό ακριβώς…

Με αφοσίωση σ’ ακούνε οι λέξεις φωνήεντα να δρέπεις να γλυκαίνει ο καιρός από κοινό χαρτί Πόθου όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο λουλούδι όμοια κι εγώ τριγυρίζω διαρκώς κι ερανίζομαι απ’ τη γύρη των λέξεων νέκταρ το γλυκό κι από κάθε φωνήεν σέρνεται μια ξεσκισμένη ευχή στην κηρήθρα συναισθήματος Ποίησης Υπεραγίας! Ωραιότερο θέαμα δεν συνάντησε ποτέ ο περιπλανώμενος στις λέξεις της ζωής, που ανεβαίνει κύματα-κύματα δίχως κανένα τους να κρατάει στο στήθος του κακία κι όλο το μυστικό αληθεύεται, μια πυρκαγιά ομορφιάς λευκής ύστερα που οι Ήρωες έφυγαν και φωνήεντα, Όμικρον Άλφα κι Έψιλον απ’ τα Παντοτινά φτάνουν Σάββατο Κυπριακή Δευτέρα Τρίτη και γίνεται σώμα ζωντανό, ύπαρξη, άνθρωπος που μετριέται με Χρησμούς Τετάρτη Πέμπτη τις νύχτες που έχουν ελεύθερο οι αισθήσεις… Ω χαρά προσανατολισμένη σε μιας στιγμής τη χωρητικότητα που (συν)  κλονίζει αιώνες!


Έτσι, περασμένα μεσάνυχτα, διψώ ένα στόμα να μου πει ΟΥΡΑΝΟΣ και να παλεύουμε μαζί στο Δέλτα των Ελπίδων

Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων=  Μια Εικόνα Ποιήματος  
Flying Libido With  A Ukulele - κ ART ά SOS (από Κάρτας και Τάσος)

  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΛΕΥΚΟΣ; ΣΤΑ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΑ ΧΡΥΣΗΣ ΑΝΤΑΥΓΕΙΑΣ ΟΝΕΙΡΟΥ ΜΙΚΡΟ ΑΣΠΡΟ ΠΑΝΙ ΠΟΘΟΥ ΣΕΡΓΙΑΝΙΖΕΙ

ΦΥΣΑΕΙ ΟΜΗΡΙΚΗ ΑΥΓΗ ΣΤΟ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ καρτερία κόκκινο κοράλλι αμφιβολία δρυοκολάπτης κυκλάμινου δροσοσταλιά κόκκινης κλωστής στην ανέμη της φαντασίας των ποιητών


πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου ομοιοπαθητική αναμόχλευση εκείνης της κόκκινης πεταλούδας των αγρών με τα φτερά της καστανιέτες στο χορό των λουλουδιών

θα κυκλοφορήσω στα χέρια σου λευκός; οι παλάμες μου θα γιομίσουν άστρα; το πράσινο φως της πιο μακρινής κατάφασης αργεί; σιωπή και ποίηση εικόνες χιαστί σαν παραμύθι σκιάς ανέμων μετάξι σιωπής αιώνων σαν ρέμβη μηδέν αστέρων

στα συμφραζόμενα χρυσής ανταύγειας ονείρου μικρό άσπρο πανί πόθου σεργιανίζει

[8η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στην εικόνα ARTbyCatrin Welz-Stein   κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΚΡΥΒΩ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΠΟΘΩ (ό,τι κρύβω όλη η αλήθεια – μοναξιά παντάνασσα)

«ας βγουν οι λέξεις λυγαριές και τα μπουμπούκια κρήνες», που λέει και ο ποιητής ν’ αποδεκατίσουντ’ αποσιωπητικά που φωταγώγησα στο παρακατιανό μου ποίημα-
στίχοι άηχοι φωνές υποδόριες στις εγγενείς τις αντιφάσεις…


μια σειρήνα ζητάει τη φωνή μου η παρομοίωση πέτυχε επωδός μεταφορά αλλά ο ασθενής στίχος δούρειος χρησμός κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο
κραδαίνοντας υγρό πυρ μονόξυλο σιωπής μέσα συθέμελης ζωής Οξύμωρο! υστεροφημίας…
δεσμώτης στον ίλιγγο της σκιάς των λέξεων γυμνός από γραφή και έμπνευση

[16η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στο έργο από  Gumsan  κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΛΕΞΗΣ

μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα γύρω από μια σκιά υδροχόου άνοιξης μέχρι το πετσί της μοναξιάς της κόμοδης ποια ηδονή του ιμπρεσιονισμού ασπρόμαυρου τοπίου; σε ποιον ιστό του μέλλοντος σκύβαλο παραλήρημα; τι με φιλεύει η αναμονή που έχω κλωσήσει; κεραυνοβόλα σύμπτωση έρωτα και πηλού…



εκ των υστέρων εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό γαλάζιοι πόθοι με την περαστική ματαιοδοξία τους πείσματα νηπενθή στη μισάνοιχτη ρέμβη τους, τελεία και παύλα ευπρεπής- Αίμονας, Οιδίποδας κι άλλοι μασκοφόροι  «εὐθύς νέοι ὄντες», «παρά γνώμην κινδυνευταί» τέτοιοι  εμείς γεννηθήκαμε…  «γένοιτο μεντάν χατέρω καλῶς ἔχον» δια «ἐλέου καί φόβου» κάθαρση

μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα σκύβαλο παραλήρημα υδροχόου άνοιξης

[5η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα της Φωτεινής Χαμιδιελή κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι…

ΜΕΣΟΥΡΑΝΑ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ ΜΑΓΙΚΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ (ώσπου να πεις κύμινο):

γυρίζω στη στάσιμη όχθη του περυσινού καλοκαιριού στο μπαλκόνι του φθινόπωρου το κορίτσι με τις δίδυμες πλεξίδες υποδύεται ένα μοβ ποτιστήρι μεσούρανα της νοσταλγίας μαγικού ρεαλισμού


γλάστρες με τους φίκους μυτίζουν τους πόθους της νύχτας αναδύεται από το παραλήρημα κορυφαία σιωπή ξόρκι στον εξπρεσιονισμό δίσεκτου χειμώνα όπως η βροντή του σύννεφου απ’ το βλέμμα της αστραπής έτσι κρέμεται σε μια κλωστή κατηγορικός ο στίχος
να ’χεις το νου σου στη γραμμική του ποιήματος υπόσχεση να ’χεις το νου σου στο φιλί, ροδόσταμο ερέθισμα στα πλάτη του ανέμου
ώσπου να πεις κύμινο χρώματα μουσικές  χτενίζουν τις κοτσίδες του ποιήματος

[18η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα του  Paul-Bond  κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Η ΦΟΥΣΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ (αιωνόβια προσμονή σαν αγιασμός στα μάτια):

να γδύνεσαι χαμόγελα και λάγνα σ’ αγαπώ για να ψιλώνω ως τα κατάρτια του ουρανού όπου παραμονεύει το αειπάρθενο φιλί σου- αιωνόβια προσμονή σαν αγιασμός στα μάτια



τι τέξεται η επιούσια έκφραση; ποιο γόητρο ξοδεύουνε οι λέξεις της; σε ποιο λημέρι αποκοιμήθηκε σειρήνα έμπνευσης; μήπως αναρωτιέσαι ανέξοδα κλώθοντας δίκλωνες κραυγές απ’ την αφάνεια σου;

διάττοντες στίχοι κλιμακτήριος ρυθμός κοπάδι μαδημένες μαργαρίτες γλυκοματιάζοντας συνουσία διττή ασπαίρει και βογκά στύση αποδημητική- ερπυστιοφόρο όνειρο τυλίχθηκε σαν κόκκινη κλωστή σαν την ανέμη
οι προτάσεις των ποιητών σειρήνες μ’ απειλή και κίνδυνο μεγαλώνουν στην αφαίρεση μυριάδων μνήσθητι

[20η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα ArtbyBalazsy Peter κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]